Romantisch

Viti ishte 1917. Lufta kishte kthyer Evropën në një vend dhimbjeje dhe pritjeje të pafundme. Në një spital fushor pranë frontit, Elena punonte si infermiere. Çdo ditë shihte ushtarë të plagosur, fytyra të lodhura dhe sy që kërkonin shpresë. Një mbrëmje sollën një ushtar të ri të plagosur rëndë. Quhej Adrian. Ai kishte humbur ndjenjat gjatë betejës dhe mbante në xhep vetëm një letër të palexuar. Elena qëndroi pranë tij për orë të tëra. Kur ai u zgjua, gjëja e parë që pa ishte fytyra e saj e qetë. — A jam ende gjallë? — pyeti ai me zë të dobët. — Po, — buzëqeshi ajo. — Dhe ke ende shumë jetë përpara.

Viti ishte 1917. Lufta kishte kthyer Evropën në një vend

dhimbjeje dhe pritjeje të pafundme. Në një spital fushor

pranë frontit, Elena punonte si infermiere.

Çdo ditë shihte ushtarë të plagosur, fytyra të lodhura

dhe sy që kërkonin shpresë. Një mbrëmje sollën një ushtar

të ri të plagosur rëndë. Quhej Adrian.

Ai kishte humbur ndjenjat gjatë betejës dhe mbante në xhep

vetëm një letër të palexuar. Elena qëndroi pranë tij për or

ë të tëra. Kur ai u zgjua, gjëja e parë që pa ishte fytyra

e saj e qetë. — A jam ende gjallë? — pyeti ai me zë të

dobët. — Po, — buzëqeshi ajo. — Dhe ke ende shumë jetë

përpara.