Rozafa-Legjenda e sakrifices

Rozafa – legjenda e sakrificës Në Kalaja e Rozafës, tre

vëllezër po ndërtonin një kala të madhe.

Çdo ditë punonin fort, por çdo natë muret rrëzoheshin

sikur dikush i shkatërronte. U lodhën, u çmendën nga inati,

derisa një plak i urtë u tha një të vërtetë të hidhur:

"Nëse doni që kalaja të qëndrojë, duhet të bëni një

flijim. Gruaja e njërit prej

jush duhet të muroset brenda mureve." Vëllezërit u

tronditën. Vendosën që të mos i

tregojnë grave të tyre dhe ajo

që do sillte drekën të nesërmen, do ishte

fatkeqja. Dy vëllezërit e mëdhenj

shkelën besën dhe i paralajmëruan gratë e

tyre. Vetëm më i vogli nuk tha

asgjë. Të nesërmen, ishte gruaja e

tij, Rozafa, ajo që erdhi me bukë në

duar. Kur mori vesh fatin e saj, nuk bërtiti, nuk

mallkoi. Vetëm kërkoi diçka: "Kur

të më muroni, lini një dorë

jashtë që të përkëdhel fëmijën tim,

një gji që ta ushqej, dhe një sy që ta shoh."