Dashuria qe mbaroi akoma pa filluar…!

John kishte flokë bjondë që i binin lehtë mbi ballë dhe sy jeshilë që ndryshonin si stinët — herë të ngrohtë, herë të

ftohtë, herë të paqartë.

Ishte nga ata njerëz që të bënin të ndiheshe speciale në një moment… dhe të humbur në tjetrin.

Ela gjithashtu ishte bjonde, me sy jeshilë të qetë, të thellë, që nuk ndryshonin lehtë.

Ajo nuk ishte si ai.

Kur ndiente, ndiente me gjithë shpirt.

Kur dashuronte, nuk dinte të ndalej në gjysmë.

Ata u njohën në një kohë të çuditshme — as miq plotësisht, as diçka më shumë.

Mes mesazheve të gjata natën dhe heshtjeve të papritura ditën, Ela filloi të ndërtonte diçka në zemrën e saj.

Ajo e shihte të ardhmen me të, në mënyrën më të thjeshtë: kafe të mëngjesit bashkë, biseda pa fund, një qetësi që vetëm

ai dukej se i jepte.

Por John… ai ishte si një valë që vinte dhe ikte.

Një ditë i thoshte: "Më pëlqen shumë të flas me ty."

Të nesërmen zhdukej pa shpjegim.

Një natë e bënte të ndihej si e vetmja vajzë në botë.

Një tjetër, e linte të priste një përgjigje që nuk vinte kurrë.

Ela e ndiente.

Diçka nuk ishte e plotë.

Por ajo zgjodhi të qëndronte.

Sepse ndonjëherë zemra beson më shumë tek ajo që shpreson sesa tek ajo që sheh.

Ajo filloi të justifikonte gjithçka: "Është thjesht i hutuar."

"Ka nevojë për kohë."

"Ndoshta ka frikë."

Por e vërteta ishte më e thjeshtë dhe më e dhimbshme: ai nuk ishte i sigurt.

Dhe një dashuri që nuk është e sigurt… nuk është dashuri që mund të rritet.

Një mbrëmje, pas një tjetër bisede të papërfunduar, Ela qëndroi gjatë duke parë telefonin e saj.

Nuk kishte më mesazhe për të pritur.

Nuk kishte më fjalë për të interpretuar.

Vetëm një ndjenjë bosh.

Atë natë, për herë të parë, ajo nuk mendoi për atë që John mund të ndiente.

Mendoi për veten.

Dhe kuptoi diçka që i ndryshoi gjithçka: Nuk ishte detyra e saj të bindte dikë ta donte.

Nuk ishte detyra e saj të priste dikë që nuk dinte çfarë donte.

Ajo e donte atë — po.

Por filloi të donte edhe veten.

Ngadalë, filloi të largohej.

Jo me zhurmë, jo me dramë.

Thjesht… me qetësi.

Me dinjitet.

Dhe për herë të parë, nuk e priti më një mesazh nga ai.

John, nga ana tjetër, nuk e kuptoi menjëherë.

Ai ishte mësuar me praninë e saj — si një dritë që ishte gjithmonë aty.

Vetëm kur ajo u fik, ai e ndjeu errësirën.

Atëherë filloi ta kërkonte.

Por ishte vonë.

Sepse Ela nuk ishte më vajza që priste.

Ajo ishte vajza që kishte mësuar çfarë do të thotë vetë-respekt.

Ajo humbi njeriun që donte… por gjeti veten.

Dhe kjo ishte një fitore më e madhe se çdo dashuri e pasigurt.

Ndërsa John… ai mbeti me kujtimin e një vajze që e kishte dashur vërtet.