horror

Në qytet ishte hapur një ashensor i ri panoramik në një ndërtesë të vjetër.

Të gjithë flisnin për pamjen — askush nuk fliste për katin -1. Sepse në panelin e butonave… ai kat nuk ekzistonte.

Erioni punonte si roje nate. Detyra e tij ishte e thjeshtë: të kontrollonte katet dhe të fikte dritat.

Natën e tretë, ndërsa po zbriste me ashensor, vuri re diçka të çuditshme.

Paneli tregoi një kat që nuk ishte në listë: -1 Drita e tij u ndez vetë. Ashensori u ndal. Dyert u hapën ngadalë.

Errësirë. E plotë. Asnjë dritë, asnjë zë. Erioni nuk doli. Shtypi menjëherë butonin për t’u mbyllur.

Dyert filluan të mbylleshin… …por ndaluan në mes. Si të ishte diçka mes tyre. Ai nuk shihte asgjë. Por ndjente. Dikush…

po hynte. Ashensori u rëndua pak. Dyert u mbyllën plotësisht. Paneli tregoi përsëri katet normale.

Erioni u mbështet pas murit, duke marrë frymë thellë. “Thjesht mekanikë e vjetër…” pëshpëriti.

Pastaj pa reflektimin e tij në pasqyrën e ashensorit. Dhe kuptoi… Ai nuk ishte vetëm.

Pas tij, në pasqyrë, qëndronte një figurë. E gjatë. E shtrembër. Me kokën e përkulur në një kënd të pamundur.

Ai nuk guxoi të kthehej. Figurës në pasqyrë i mungonte fytyra. Vetëm një sipërfaqe e lëmuar… si pa tipare.

Ashensori ndaloi në katin përdhes. Ding. Dyert u hapën. Dritë. Erioni doli me shpejtësi, pa parë mbrapa.

Ashensori u mbyll pas tij. Dhe u nis sërish. Vetë.

Paneli tregoi: -1 Para se dyert të mbylleshin plotësisht, Erioni pa diçka brenda. Pasqyrën. Dhe në të… vetëm një figurë.

Që qëndronte vetëm. Duke parë drejt tij. Sepse… reflektimi i Erionit nuk ishte më aty.