gg

Ariani dhe Besniku ishin shokë fëmijërie.

Ata kishin ndarë çdo gjë: bankën e shkollës, ëndrrat për të ardhmen, madje edhe hapat e parë në biznes.

Ariani ishte tipi që besonte verbërisht, ndërsa Besniku ishte më llogaritës, por gjithmonë i buzëqeshur.

Ariani ishte i lidhur prej dy vitesh me Elën.

Ai mendonte se kishte gjetur personin e jetës dhe shpesh i kërkonte Besnikut ta ndihmonte me surpriza

apo ta shoqëronte Elën kur ai vetë ishte i zënë me punë.

"Besniku është vëllai im,"

thoshte ai,

"nuk ka njeri më të besuar."

Dyshimi i Parë

Gjithçka nisi me detaje të vogla.

Besniku filloi të shfaqej më rrallë në takimet e tyre të përbashkëta, duke u arsyetuar me "punë të tepërt".

Në të njëjtën kohë, Ela u bë më e ftohtë dhe e mbante telefonin gjithmonë përmbys mbi tavolinë.

Një mbrëmje, Ariani kishte planifikuar një darkë surprizë për përvjetorin e tyre.

Ai i kërkoi Besnikut të shkonte te shtëpia e Elës për t'i dhënë një dhuratë paraprake,

ndërsa vetë Ariani do t'i priste te restoranti.

Maska Bie

Rruga për në restorant ishte e bllokuar, kështu që Ariani vendosi të kthehej mbrapsht dhe të merrte Elën vetë me

makinë.

Kur arriti poshtë pallatit të saj, pa makinën e Besnikut të parkuar.

Nuk mendoi asgjë të keqe, derisa pa dy njerëz që po dilnin nga hyrja e pallatit:

ishin Besniku dhe Ela, duke ecur krah për krah, shumë më afër sesa duhet të ecnin dy "shokë".

Ariani nuk bërtiti.

Ai thjesht i ndoqi me makinë deri në një kafene në periferi të qytetit,

ku i pa të uleshin në një cep të errët.

Tradhtia ishte e dyfishtë: