Dashuri

Në një mbrëmje të qetë në qytet, ai po ecte pa ndonjë

qëllim, veç për me largu mendjen nga dita e lodhshme.

Rrugët ishin të ndriçuara lehtë, dhe ajri kishte atë

freskinë që të bën me marrë frymë ma thellë.

Aty e pa për herë të parë. Ishte duke qëndru te një kënd,

me një kafe në dorë, dhe duke shikuar njerëzit që kalonin.

Nuk ishte diçka e madhe që të binte menjëherë në sy… po

kishte diçka te ajo që të ndalte. Ai kaloi pranë saj… pasta

j ndaloi. U kthye prap. – Më fal… a po pret dikë?

Ajo e pa dhe buzëqeshi lehtë: – Ndoshta… po ndoshta jo.

– A mund të pres me ty? Ajo ngriti supet: – Nëse nuk ke

diçka më të mirë për të bërë. Ai qeshi: – Në këtë moment…

kjo është gjëja më e mirë që mund të më ndodhë.

Kaluan minuta duke folur për gjëra të vogla… për kafen,

për muzikën, për jetën. Pa e kuptuar, ora kaloi shpejt.

– Duhet të iki, – tha ajo më në fund.

– A do të të shoh prap? – pyeti ai. Ajo e shikoi për disa

sekonda… pastaj tha: – Nëse kalon përsëri nga këtu… ndoshta

po. Të nesërmen, ai erdhi në të njëjtin vend.

Dhe ajo ishte aty. Këtë herë, nuk pritën të prezantoheshin.

Thjesht u ulën bashkë, sikur njiheshin prej kohësh.

Ndonjëherë, dashuria nuk vjen me zhurmë.

Vjen qetë… dhe të ndryshon gjithçka pa e kuptu.

💫